Kaplic to murowana świątynia o niewielkich rozmiarach: 6 na 7 metrów, zbudowana w stylu gotyckim z cegły i kamienia. Ufundował ją dziedzic Skrzebowej o nazwisku Miłoszewski. W czasie potopu szwedzkiego (1655-1660) kaplica została zrujnowana. Odbudował ją ks. Aleksander Baszyński, który objął parafię skrzebowską w 1663 roku.

Powstanie kościoła Matki Boskiej Loretańskiej na warszawskiej Pradze związane jest z zakonem bernardynów, który został tutaj sprowadzony w 1617 roku. W tym samym roku kamień węgielny pod kościół i klasztor, w obecności króla Zygmunta III Wazy i całego dworu, poświęcił biskup płocki Henryk Firlej.

Według legendy, tam gdzie dziś stoi kaplica Najświętszej Panny Marii Loretańskiej w Wojniczu miała znajdować się mogiła w której pochowano rycerzy Bolesława Śmiałego, zabitych przez niewierne żony, broniące się wraz z kochankami na Górze Panieńskiej (zamku Trzewlin) przed zdradzonymi mężami wracającymi z wyprawy kijowskiej.

Ferdynand Philip Joseph Lobkowicz za poradą opata Felbigera w latach 1768/69 zbudował w Pałacu w Żaganiu kaplicę zamkową Matki Boskiej z Loreto. Do dzisiejszych czasów niestety kaplica nie przetrwała.